Integreren door school?

door Lana de Jong
206 keer gelezen

School, de plek tot integratie.

Dagelijks stond ik met andere papa’s en mama’s bij school en in het begin viel dit niet mee, er werd gekeken, er werd vriendelijk geknikt maar er werd nog niet gesproken tegen die toch wel lange, grote en vreemde Hollandaise, de kat werd duidelijk uit de boom gekeken.
Ook ik wachtte af en mijn Frans was nou echt niet van dat niveau om even makkelijk een luchtig gesprekje aan te knopen. Ik genoot van de mogelijkheid mijn jongens iedere dag naar en van school te kunnen brengen en halen en zo onderdeel te kunnen zijn van het voor ons nieuwe Franse schoolsysteem.

Handen en voeten.

Zeker in het begin moesten wij nog van allerlei informatie worden voorzien en Juf begon mij regelmatig even aan te spreken. De gymschoenen moesten op school blijven in een daarvoor speciaal bestemd tasje of er moest een tandenborstel mee want in de middag werden de tanden gepoetst na het eten!
De eerste maanden was de taal voor mij een grote uitdaging, ik was een echte beginner en handen en voeten kwamen er dan ook aan te pas om duidelijk te krijgen wat Juf nu toch weer bedoelde.
Met rollende ogen keken mijn jongens mij regelmatig aan, Mem wat zeg je nu weer, ik snap er niets van, was dan het commentaar. Op de terugweg in de auto hadden we dikke pret om alles wat ik had geprobeerd te vertellen en het niets dat Juf ervan begrepen had.

Langzaam maar zeker.

Omdat men je dagelijks ziet, jou gaat herkennen en plaatsen en ik vriendelijk bleef groeten kwam het langzaam tot contact met de Franse ouders. Er bleek ook een Nederlandse moeder te zijn die al vanaf haar kindertijd in Frankrijk woonde en er waren meerdere Engelse ouders en mijn contact met hen allemaal groeide. Gewoon even kletsen over het weer of navragen hoe zij het briefje dat gisteren mee was gegeven hadden begrepen. De dagelijkse dingen en de gedeelde zorg voor onze kinderen en het reilen en zeilen op school maakten dat we wat te delen hadden met elkaar en dat bracht het contact.

Lees meer over integratie en taal in de blog Begroeten op z’n Frans, hoe doen we dat nu juist?

Samen spelen na schooltijd.

Mijn jongens kregen vriendjes en vriendinnetjes en de nieuwsgierigheid was er natuurlijk ook naar waar die twee blonde Hollandse jongens dan woonden en zo kwamen er vele kinderen bij ons over de vloer. Ook dit zijn weer van die contactmomenten waar ik bij het brengen en het halen de ouder ontmoette, even een kletspraatje maken en bij het ophalen uitwisselen hoe het gegaan is en wanneer er nu bij de ander gespeeld kon worden.

Integratie via school.

Het brengen en halen van en naar school heeft mij zeker de eerste twee jaar geholpen in het kennis maken met andere ouders en het voorzichtig beginnen te spreken en begrijpen van de Franse taal. Natuurlijk heb ik hierin zelf ook geïnvesteerd door moedig het contact op te zoeken en aan te gaan. Ik ben mijzelf hierdoor onderdeel van de schoolgemeenschap gaan voelen en dat was een prettig gevoel om erbij te horen en mijn eigen plek daarin te vinden.
Heb je kinderen en de mogelijkheid om ze te brengen en halen naar en van school raad ik je aan dit te doen, het heeft mij absoluut geholpen bij mijn integratie.

Welke ervaring met school en integratie heb jij? Ik hoor graag van je…

1 reactie

Emigratie?, stel het delen van je besluit niet uit! - HetFranseLeven 14 oktober 2019 - 14:34

[…] uit! De Franse brievenbus. Pasen vieren op zijn Frans Vide Grenier, de Franse rommelmarkt! Integreren door school? Begroeten op z’n Frans, hoe doen we dat nu […]

Reageer

Laat een reactie achter

Lees meer over Frankrijk