Instagram Feed Instagram Feed Instagram Feed Instagram Feed Instagram Feed Instagram Feed
Foto: StockSnap.io

De tip die mij werk in Frankrijk opleverde.

Een start zonder werk.

Mijn eerste twee jaren in Frankrijk waren gevuld met verhuizen, onze nieuwe woonplek eigen maken en mijn kinderen ondersteunen in alles wat er komt kijken bij een emigratie naar een nieuw land. Genoeg uitdagingen en zaken om te regelen en te doen en het niet hebben van werk was voor mij nog geen gemis. Ik had na jaren werken in Nederland mijn ontslag ingediend om deze stap, onze emigratie naar Frankrijk, te kunnen maken en de drukte in de begin periode van onze verhuizing zorgde ervoor dat ik het niet meer werken, niet miste.

Wens tot werken.

Maar dan komt er meer rust, dingen vinden hun plek, ons huis werd ons thuis en de jongens hadden hun weg op school al goed gevonden. Er ontstond ruimte, rust en toen ontstond er ook weer de wens om te kunnen werken.
Ik heb altijd gewerkt en na de geboorte van mijn jongens ben ik blijven werken in een parttime dienstverband. Werken betekent voor mij onderdeel zijn van de maatschappij, ontspanning en mijzelf blijven ontwikkelen zowel op persoonlijk als op professioneel vlak.
De behoefte om ook onderdeel te worden van de Franse maatschappij en dit te doen door te gaan werken begon bij mij te groeien.

Een nieuw land, een nieuwe werkcultuur.

Emigratie maakt dat je niet alleen terecht komt in een nieuw land met nieuwe gebruiken en een nieuwe taal maar dat je met de wens tot werken ook kennis gaat maken met een nieuwe werkcultuur. Vergeet ook niet dat de taalbarrière op het gebied van vaktaal en communicatiestructuren binnen jouw beroepsgroep in het begin best een uitdaging kan zijn.
Hoe pak je dat aan, waar begin je en hoe presenteer je jezelf, deze zoektocht kan lastig zijn en je onzeker maken maar met moed en doorzettingsvermogen kom je een heel eind.

Zoeken naar organisaties binnen je eigen regio.

Ik ben mij gaan verdiepen in mijn vakgebied, in mijn geval de zorgsector en heb veel informatie verzameld over dit werkveld en ook hoe dit georganiseerd is in mijn regio.
Ik ben dus heel gericht gaan zoeken naar welke organisaties er in mijn omgeving actief waren, hoe die zich profileerden en wat de sollicitatieprocedures en toelatingseisen waren.
Maar ook over mijn diploma’s en over mijn opleidingsniveau kreeg ik vragen, hoe worden diploma’s en in dit geval die van mij gezien in Frankrijk, worden ze wel erkend en waar kan ik ze laten vertalen, is vertaling nodig en hoe wordt het opleidingsniveau vergeleken?
Vele vragen waar ik het antwoord op ben gaan zoeken.

De eenvoudigste tip die mij werk heeft doen vinden.

Tijdens mijn zoektocht kwam ik een tip tegen die in eerste instantie te simpel voor woorden leek maar die ik op zijn waarde ging begrijpen toen ik de Franse bevolking wat beter leerde kennen.
Ik dacht dat dit wel de laatste manier zou zijn, dat papieren, diploma’s, bewijsstukken en heel wat documenten verder ik pas werk zou vinden, maar niets bleek minder waar.
Deze tip heeft mij daadwerkelijk ook een baan opgeleverd en ik zal je vertellen hoe.

De waarde en het vertrouwen van bekendheid.

Het blijkt dat veel werk wordt gevonden doordat je wordt geadviseerd, getipt of wordt voorgesteld door iemand die jou kent, iemand dus uit jou sociale kennissenkring. Ik kwam erachter dat zeker buiten de grote steden Fransen veel werken met het aannameprincipe waarin iemand wordt aangeraden binnen een organisatie door een bekende van diezelfde organisatie.
Wat hierin zo op waarde wordt geschat is dat de bekende dus een vertrouwd persoon is van die organisatie. Men kent elkaar of werkt samen en als deze persoon jou adviseert is men sneller geneigd je uit te nodigen voor een kennismakingsgesprek.

De Tip: Vertel iedereen dat je op zoek bent naar werk!

Ik ben dus aan mijn omgeving gaan vertellen dat ik werk zocht, iedereen die ik tegenkwam en waarmee je al gauw even een praatje maakt vertelde ik na het welbekende “Bonjour, Ça va”, dat alles prima met mij ging en dat ik nu toch graag aan het werk zou willen.
Belangstellend vroeg men dan wat ik in Nederland had gedaan en wat ik hier in Frankrijk dacht te kunnen doen. Ik sprak met mijn buren, ik vertelde het op een schilderworkshop, ik sprak erover tegen de vrouw van ons sigarenwinkeltje, een moeder van de sportclub en ik vertelde het aan de kapster. Kortom iedereen die het wilde horen vertelde ik over mijn wens tot werken.
Ik was gaan begrijpen dat deze aanpak weleens heel vruchtbaar kon zijn.

Werken in Frankrijk, het is mij gelukt!

En toen gebeurde het, de moeder van de sportclub bleek een vriendin te hebben die werkzaam was op een zorgkantoor. Als je mij nu je cv geeft Lana dan geef ik dat aan mijn vriendin en dan bellen ze je, en zo is het gegaan. Mijn cv ging naar de vriendin, ik ben gebeld en ben uitgenodigd om kennis te komen maken. Inmiddels is de vriendin mijn collega en ben ik al ruim een jaar aan het werk bij deze zorgorganisatie. Het inzetten van je sociale kring bij het zoeken naar werk in een nieuw land is voor mij van grote waarde gebleken.

Via je sociale netwerk naar een baan.

Het inzetten van je sociale netwerk, jouw nieuwe kennissenkring is dus absoluut een goede aanpak tot het vinden van werk. Men vertrouwt elkaar en kent elkaar en aangeraden worden door een vertrouwd persoon aan een organisatie maakt dat je dus makkelijker binnenkomt.
De stap over de drempel van het “niet bekend zijn” of “de taal nog niet voldoende beheersen” die heb je dan gemaakt en de daarop volgende officiële papierenwinkel die er bij komt kijken komt uiteindelijk ook in orde. Tot mijn grote verrassing is mijn nieuwe vrienden- en kennissenkring de ingang geworden tot het vinden van een baan.

Ook interessant
Transport Scolaire, het schoolbussysteem van Frankrijk.